Големата борба помеѓу Христа и сатаната

23. Што е светиња?

Она што повеќе од сè друго го претставувало темелот и главниот столб на адвентната вера е библиската изјава: “Уште две илјади и триста вечери и утра, тогаш светињата ќе се исчисти” (Даниел 8:14). Тоа биле зборови добро познати на сите што веруваа во скорото Господово доаѓање. Илјадници усни го повторувале ова пророштво како лозинка на својата вера. Сите чувствувале дека од настаните претскажани во ова пророштво зависат нивните најголеми очекувања и најсветли надежи. Се покажало дека овие пророчки денови се завршуваат во есента 1844 година. Адвентистите тогаш во согласност со вообичаеното сфаќање на христијанскиот свет, верувале дека Земјата е светиња, или еден нејзин дел, сфатиле дека очистувањето на светињата всушност претставува чистење на Земјата со оган во последниот голем ден. Оттаму потекнува и заклучокот дека Христос во 1844 година повторно ќе се врати на земјата.

Меѓутоа, одреденото време поминало, а Господ не дошол. Верниците знаеле дека во Божјото Слово не може да има грешка, мора во нешто да е погрешно нивното толкување на пророштвото; но каде се наоѓа таа грешка? Многумина брзоплето го пресекле јазолот на тешкотијата, порекнувајќи дека 2300 денови завршуваат во 1844 година. Во прилог на тоа не можеле да наведат никакви други докази, освен што Христос не дошол во времето кога Го очекувале. Кога овие пророчки денови навистина би завршиле во 1844 година, тврделе тие, Христос веќе би дошол да ја исчисти светињата со чистењето на Земјата со оган. Но бидејќи не дошол, ниту тие денови не можеле да се завршат.

Да се прифати овој заклучок би значело да се напушти дотогашното сметање на пророчките времиња. Утврдено е дека, 2300 пророчки денови почнале да стапуваат во сила со издавањето на Артаксерксовата заповед Ерусалим повторно да се соѕида, значи есента 457 година пред Христа. Земајќи го ова како појдовна точка, наоѓаме совршен склад во примената на сите останати настани, најавени во 9-тото поглавје на Даниеловата книга, од 25 до 27 стих. Шеесет и деветте седмици, или првите 483 од 2300 години допираат сè до Месијата, Помазаникот, а Христовото крштевање и помазанието со Светиот Дух во 27 година точно го исполниле овој цитат на пророштвото. Во половината на седеумдесеттата седмица Помазаникот требало да биде погубен. Три и пол години по своето крштавање, Христос во пролетта 31 година бил распнат. Седумдесетте седмици или 490 години требало да им припаднат особено на Евреите. На крајот од овој временски период; оваа нација своето дефинитивно отфрлање на Христа го запечатила со прогонството на Неговите ученици, и апостолите 34 година по Христа почнале да им проповедаат на незнабошците. Бидејќи истекле првите 490 од 2300 години, значи преостанале уште 1810 години. Од 34 година од нашата ера, 1810. години се протегаат се до 1844 година. “Тогаш”, според тврдењето на ангелот, “светињата ќе се исчисти.” Сите поединости на наведеното пророштво се исполниле точно во одреденото време.

Кај ова пресметување сè било сосема јасно и несомнително, само не можело да се види кој настан, кој би одговарал на чистењето на светињата, би можел да се случи во 1844. година. Сега да се побива тврдењето дека претскажаните денови истекуваат во 1844. година би значело да се внесува забуна во целото прашање и да се отфрлат заклучоците кои се засновуваат на несомнителното исполнување на пророштвата.

Меѓутоа, во големото адвентно движење самиот Бог го водел Својот народ; делото било придружувано со Неговата сила и слава, и Тој не можел да дозволи сето тоа да заврши во темнина и разочарување, и едноставно да се прикаже како лажно и фанатично возбудување. Тој не можел да го остави Своето Слово обвиткано со сомнеж и несигурност. Иако многумина го напуштиле дотогашното пресметување на пророчките времиња и ја одрекле исправноста на движењето што било засновано врз тоа, другите сепак не сакале да ги напуштат оние точки на верувањето и животните искуства што биле поткрепени со Светото писмо и со сведоштвото на Божјиот Дух. Биле осведочени дека во своето проучување на пророштвата прифатиле здрави начела за толкување на истите и дека им е света должност да ги чуваат усвоените вистини и да продолжат понатаму со библиските истражувања. Со најсериозна молитва повторно ги преиспитувале своите заклучоци и ги истражувале Светите списи за да ја откријат својата грешка. Бидејќи во своето пресметување на пророчките времиња не можеле да најдат никаква грешка, биле наведени подобро да го истражуваат прашањето на самата светиња.

Истражувајќи утврдиле дека нема библиски докази за тогашното популарно мислење дека Земјата претставува светиња. Освен тоа, тие во Библијата нашле потполно разјаснување за самиот предмет на светињата, нејзината природа, местото каде била сместена и за службата во неа; а сведоштвата на Светото писмо биле толку јасни и опширни што го исклучувале секое натамошно прашање. Во Посланието до Евреите, апостол Павле кажува: “Така и во првиот Завет имаше наредби за богослужение и земна светиња; оти скинијата беше направена вака: во првиот дел светилникот, трпезата и поставените лебови, тој дел е наречен Светиња. А зад втората завеса од скинијата беше делот, наречен Светиња над Светињите. Во неа се наоѓаше златната кадилница и од сите страни опкован со злато Ковчегот на заветот, во кој стоеја златниот сад со мана и Ароновата палка која беше процутела, како и плочите на заветот, а над него, херувими на славата што го осенуваа поклопецот на помирувањето” (Евреите 9:1-5).

Светињата на која апостолот упатува овде бил таканаречениот шатор за состанок што го подигнал Мојсеј по Божји налог, за да биде земно престојувалиште на Севишниот. “Нека Ми направат Светиња, за да можам да престојувам меѓу нив” (Излез 25:8), гласело упатството дадено на Мојсеја додека бил со Бога на гората. Израелците во тоа време патувале низ пустината и шаторот бил така направен што при движењето можел да се пренесува од место на место; а сепак тоа била величествена градба. Ѕидовите се состоеле од исправено поставени штици обложени со тешко злато што биле вглавени со сребрени спојки, додека покривот бил направен од низа завеси чијшто надворешен слој бил од кожа, а внатрешниот од фино платно, прекрасно украсен со извезени херувими. Покрај надворешното преддворје (тремот), во кое се наоѓал олтарот за жртви паленици, овој шатор се состоел од две одделенија - светиња и светиња над светињите, меѓусебно одделени со скапоцена и убава завеса, слична завеса го затворала и влезот во првото одделение.

Во светињата, на нејзината јужна страна, бил светилникот со своите седум светилки, кои и дење и ноќе ја осветлувале светињата; на северната страна стоела трпезата за бесквасните лебови; пред завесата што ја делела светињата од светињата над светињите стоел златен кадилен олтар, од кој секој ден кон Бога се дигал облак на мирисен темјан со молитвите на Израелците.

Во светињата над светињите се наоѓал ковчегот на заветот, ковчег од скапоцено дрво окован со злато - ризница во која се чувале двете камени плочи на кои самиот Бог ги напишал десетте заповеди. Над ковчегот се наоѓал поклопец -престол на милоста - прекрасно уметничко дело од чисто злато. Во ова одделение се откривало Божјото присуство во облик на слава помеѓу двата херувими.

Кога Евреите се населиле во Ханан и најпосле се смириле, шаторот со текот на времето му го отстапил местото на Соломоновиот храм, кој иако трајна градба и многу поголем, сепак ги задржал истите особини и бил сосема слично уреден. Во тој облик светињата - со исклучок во времето на Даниел кога лежела во урнатини, постоела сè до конечното разурнување од страна на римјаните во 70-та година по Христа.

Тоа е единствената светиња што кога и да е постоела на земјата, за која Библијата зборува и ни дава податоци. Тоа, според зборовите на апостол Павле, била светињата на првиот Завет. А зар Новиот завет, нема светиња?

Кога истражувачите на вистината повторно се свртеле кон Посланието на Евреите, забележале дека постоењето на друга или новозаветна светиња е споменато во веќе наведените зборови на апостол Павле: “Така и во првиот Завет имаше наредби за богослужение и земна светиња” (Евреите 9:1). Самата употреба на сврзникот “и” укажува на тоа дека Павле веќе порано ја споменал оваа светиња. Враќајќи се повторно на почетокот на претходното поглавје тие читале: “Во ова што е кажано главно е дека имаме таков Првосвештеник, Кој седна од десната страна на престолот на Величеството на небесата како служител на Светињата и на вистинската скинија што ја подигна Господ, а не човек” (Евреите 8:1, 2).

Овде е откриена светињата на Новиот завет. Светињата на првиот Завет ја направил човек, нејзин градител значи бил Мојсеј, а оваа втората ја направил Господ, а не човек. Во онаа светиња службата ја вршеле земните свештеници, а во оваа служи Христос, нашиот свештенички Поглавар, од десната страна на Бога. Првата светиња била на земјата, а втората е на небото.

Освен тоа, шаторот за состанок што го подигнал Мојсеј бил направен според постоечката мостра. Господ му рекол: “При градењето на скинијата (светињата) и на сè што е во неа, постапи точно според образецот што ќе ти го покажам.” И пак му дал налог: “Внимавај! Направи ги според образецот што ти беше покажан на гората” (Излез 25:9, 40). И апостол Павле вели дека првиот шатор кој е “симболична слика за сегашното време, според која се принесуваат дарови и жртви”; дека неговите свети места биле “слика и сенка на небесните нешта”; дека свештениците што според законот принесувале жртви, “им служеле на сликата и сенката на небесните нешта”; и дека, “Христос не влезе во ракотворна Светиња, која е образ на вистинската, туку во самото небо, за да се јави пред Божјото лице за нас “ (Евреите 9:9; 8:5; 9:24).

Светињата на небото, во која Христос служи за нас, претставува голем оригинал, додека светињата што ја подигнал Мојсеј - само копија, Бог ги надарил со Својот Дух градителите на земната светиња. Големата уметничка вештина, што дошла до израз при градењето на светињата, всушност била манифестација на божествената мудрост. Ѕидовите, одблеснувајќи ја на сите страни светлината што доаѓала од седумте светилки на златниот свеќник, изгледале како да се направени од чисто злато. Трпезата за бесквасниот леб и кадилниот олтар светеле како вжарено злато. Богатата завеса што го сочинувала таванот извезена со фигури на ангели во сина, црвена и пурпурна боја, ја зголемувала убавината на глетката. А зад втората завеса се наоѓала светата Шехина, видливо откровение на божествената слава пред која не смеел да стапи никој жив освен свештеничкиот поглавар.

Неспоредливиот сјај на земниот шатор, пред човечкиот поглед ја покажувал велелепноста и славата на небесниот храм во кој Христос, нашиот застапник, служи за нас пред Божјиот престол. Престојувалиштето на Царот над царевите, каде што “илјада илјади Му служеа, и десетина илјади по десет илјади стоеја пред Него” (Даниел 7:10); храм полн со слава на вечниот престол, каде што херувимите, Неговите блескави чувари, ги покриваат своите лица додека во стравопочитување се поклонуваат пред Бога, можел да најде само слаб отсјај на својата величина и слава во оваа прекрасна градба, што ја подигнале човечки раце. Па сепак со посредство на земната светиња и нејзините богослуженија, луѓето можеле да ги сфатат важните вистини за небесната светиња и големото дело што продолжува во неа за откупувањето на човекот.

Светите одаи на светињата на небото се прикажани со посредство на две одделенија во светињата на земјата. Кога на апостол Јован во визија му било допуштено да фрли еден поглед на Божјиот храм на небото, тој видел како “пред престолот гореа седум огнени светила” (Откровение 4:5). Видел и “ангел со златна кадилница; и му беше даден многу темјан, за да го додаде со молитвите на сите свети, врз златниот жртвеник пред престолот” (Откровение 8:3). Тука на пророкот му било дозволено да го види првото одделение на светињата на небото; и тука видел “седум огнени светила” и “златен жртвеник”, кои во земната светиња биле прикажани со златниот свеќник и кадилниот олтар. Потоа во друга визија тој сведочи: “И се отвори Божјиот Храм во небото” (Откровение 11:19). Овде тој фрлил поглед и зад втората завеса, во светињата над светињите. Го видел “ковчегот на заветот” прикажан со светиот ковчег што го направил Мојсеј за во него да се чува Божјиот закон.

Така оние што го проучувале овој предмет нашле несоборливи докази за постоењето на светињата на небото. Мојсеј ја направил земната светиња според моделот што му го покажал Бог. Павле во Посланието до Евреите кажува дека моделот бил вистинската светиња која постои на небото, а Јован сведочи дека таа светиња ја видел на небото.

Во небесниот храм, во местото на Божјото престојувалиште, се наоѓа Неговиот престол утврден на правда и суд. Во тоа најсвето место се наоѓа и Неговиот закон, големото мерило на правдата според кое Бог ќе му суди на секое човечко суштество. Над ковчегот на заветот во кој се чуваат плочите на законот, се наоѓа престолот на милоста пред кој Христос постојано се повикува на својата пролиена крв за спасението на грешниците. На овој начин е прикажано соединувањето на правдата и милоста во планот на човековото спасение. Ова соединување можела да го замисли само неизмерната божествената мудрост, а да го изврши само Неговата неизмерна моќ; тоа е соединување што го исполнува целото небо со восхит и љубов. Херувимите кои во земната светиња со стравопочитување гледаат на престолот на милоста, го претставуваат интересирањето со кое небесните чети гледаат на делото на спасението. Ова е тајна на милоста во која и ангелите сакаат да загледаат - дека Бог може да биде праведен и тогаш кога го оправдува покајниот грешник, повторно воспоставувајќи ја прекинатата врска со паднатиот род; дека Христос можел да се понижи за безбројното мноштво да го извлече од бездната на пропаста и да ги облече во чистата облека на Својата правда, за да можат да се соединат со непаднатите ангели и да живеат вечно во Божјото присуство.

Христовото дело на посредување за грешниот човечки род е прикажано со прекрасното пророштво на Захарија за Оној на кого “името му е Зачетник.” Пророкот вели: “Тој ќе создаде храм Господов и ќе се прослави, ќе седне на престолот свој и ќе биде владетел, ќе биде и свештеник на престолот свој, и ќе има согласност за мир меѓу едниот и другиот.” (Захарија 6:12, 13).

“Тој ќе создаде храм Господов.” Со Својата жртва и посредување, Христос е и темел и градител на Божјата црква. Апостол Павле упатува на Него како на аголен камен “врз Кого целата зграда, стројно зглобена, прераснува во свет храм на Господа; врз Кого и вие ќе се соѕидате во живеалиште Божјо преку Духот “ (Ефесјаните 2:20-22).

“И ќе се прослави...” Само на Христа му припаѓа славата за спасението на паднатиот човечки род. Низ сите времиња на вечноста благодарната песна на спасените ќе се издига “Нему, Кој нè возљуби и изми од нашите гревови преку Својата крв... Нему слава и моќ во вечни векови. Амин!” (Откровение1:5, 6).

“...Ќе седне на престолот свој и ќе биде владетел, ќе биде и свештеник на престолот свој.” Сега уште не е “на престолот на славата своја”, зашто царството на славата сè уште не е воспоставено. Дури тогаш кога Тој ќе го заврши Своето дело како Посредник, “ќе Му го даде Господ Бог престолот на Неговиот татко Давид, и царството Негово нема да има крај” (Лука 1:32, 33). Како Свештеник, Христос сега седи со Својот Татко на Неговиот престол (Откровение 3:21). На престолот со Вечниот, Самопостоечкиот, кој има живот непозајмен, седи Оној кој “ги зеде врз Себе нашите болки и ги понесе нашите слабости”, “кој бил искушан во сè како нас, освен гревот”, за да “може да им помогне на оние кои се искушувани.” “Ако некој згреши, имаме Застапник кај Отецот.” (Исаија 53:4; Евреите 4:15; 2:18; 1. Јованово 2:1). Во Своето посредување, Тој со право се повикува на Своето прободено, изнарането тело и на Својот безгрешен живот. Ранетите раце, прободените ребра и прикованите нозе, говорат во прилог на паднатиот човек чиешто спасение е откупено со толкава неизмерна цена.

“И ќе има согласност за мир меѓу едниот и другиот.” Извор на спасение за изгубениот човечки род претставува и љубовта на Отецот исто толку како и на Синот. При разделбата со Своите ученици, Христос нагласил: “И не ви велам дека Јас ќе го молам Отецот за вас; зашто Самиот Отец има љубов кон вас” (Јован 16,26.27). “Оти Бог ги измири светот со Себе преку Христа.” (2. Коринтјаните 5:19). И во службата на небесната светиња “ќе има согласност за мир меѓу едниот и другиот.” “Зашто Бог толку го возљуви светот, што Го даде Својот Единороден Син, та секој што верува во Него, да не погине, но да има живот вечен.” (Јован 3:16).

На прашањето: Што е светиња? Во Светите списи е даден јасен одговор. Изразот светиња, како што се употребува во Библијата, се однесува прво на шаторот на состанок што го подигнал Мојсеј според сликата или обликот на небесните нешта, а потоа на “Вистинскиот шатор” на небото на која укажувала земната светиња. Со Христовата смрт се завршила симболичната служба. “Вистинскиот шатор” на небото, е светињата на Новиот завет. А бидејќи пророштвото на Даниел што е забележано во неговата книга 8:14 се исполнило во новозаветниот период, мора и светињата на која се однесува тоа да биде светиња на Новиот завет. На истекот од 2300 денови, во 1844 година, веќе многу векови на земјата немало никаква светиња. Според тоа, пророштвото: “Уште две илјади и триста вечери и утра; тогаш светињата ќе се исчисти”, без сомнение се однесува на светињата на небото.

Но уште не е одговорено на најважното прашање: Што е тоа чистење на светињата? Дека таква служба постоела во врска со земната светиња, докажано е во списите на Стариот завет. Меѓутоа, зарем и на небото има нешто што треба да се чисти? Во деветтото поглавје на Посланието до Евреите јасно се зборува за чистењето на земната и небесната светиња. “И по Законот речиси сè се чисти со крв, и без пролевање на крв нема простување. И така, неопходно беше сликите на небесните нешта да се исчистат со нив (со крвта на животните), а самите небесни нешта со жртви подобри од овие” (Евреите 9:22, 23), односно со скапоцената Христова крв.

Чистењето и во симболичната и во вистинската служба, можело да се изврши само со крв; во првиот случај со крвта на жртвуваното животно, а во вториот со Христовата крв. Во Посланието до Евреите, Павле ни ја наведува и причината зошто ова чистење мора да се врши со крв, затоа што без пролевање на крв нема отстранување на гревот. Отстранување или простување на гревовите е дело кое неизоставно мора да се изврши. Но како гревот може да биде во врска со светињата, било таа да е на небото или на земјата? Ова можеме да го дознаеме пак со помош на симболичната служба, зашто свештениците што ја извршувале својата служба на земјата, служеле на “сликата и на сенката на небесните нешта” (Евреите 8:5).

Службата во земната светиња се состоела од два дела. Во Светињата свештениците секој ден ја извршувале својата редовна служба, додека свештеничкиот поглавар во светињата над светињите само еднаш во годината го извршувал посебното дело на помирување за очистување на светињата. Секојдневно покајните грешници ги донесувале своите жртви пред вратата на шаторот на состанокот, и, полагајќи ја својата рака на главата на жртвуваното животно, ги признавале своите гревови со што сликовито од себе ги пренесувале на недолжната жртва. Потоа животното било заколувано. “Без пролевање на крв,” нагласува апостолот, “нема простување.” “Зашто душата на секое тело е неговата крв.” (Броеви 17:11). Прекршениот Божји закон го барал животот на престапникот. Крвта, што го претставувала животот на грешникот, а чијашто вина симболично ја преземало жртвуваното животно, свештеникот ја внесувал во светињата и со неа прскал пред завесата, зад која се наоѓал ковчегот на заветот, во кој се наоѓал законот што го престапил грешникот. Со овој обред гревот со посредство на крвта е пренесен во светињата. Во некои случаи крвта не била внесувана во светињата; туку свештеникот требало да го изеде месото на жртвуваното животно како што Мојсеј ги упатил Ароновите синови велејќи: “Таа ви ја дава Господ вам да ја јадете, за да го ослободи целиот народ од грев и да се помолите за нив пред Господа” (Битире 10:17). И двата овие обреди симболично го прикажувале пренесувањето на гревот од покајаникот на светињата.

Такво било делото кое, од ден во ден се вршело во текот на целата година. На овој начин гревовите на Израеловите синови сликовито се пренесувани на светињата, и било потребно особено дело тие од таму да се отстранат. Бог заповедал делото на исчистување да се врши за двата дела на светињата. “И така ќе ја исчисти светињата од нечистотиите на синовите Израелеви и од неправдите нивни, и од сите нивни гревови. Така треба да постапи тој и со скинијата на сведоштвото, која е меѓу нив, среде нечистотиите нивни.” Морало значи да се изврши исчистување на олтарот и за да го “исчисти и освети од нечистотиите на синовите Израелови” (Броеви 16:16, 19).

Еднаш во годината, на големиот ден на помирувањето, влегувал свештеникот во светињата над светињите за да ја исчисти. Со ова се завршувал годишниот редослед на службите. На денот на исчистување пред вратата на шаторот за состанок се доведувани два јарци, и за нив тогаш се фрлало жрепка, “Арон нека фрли жрепка за двата јарци и нека го одреди едниот со жрепка за Господа, а другиот за отпуштање” (Броеви 16:8). Јарецот на кого ќе паднела жрепката за Господа, требало да биде жртвуван за народот како жртва за грев. Свештеникот, неговата крв ја внесувал зад завесата, и со неа прскал по поклопецот над престолот на милоста и пред него. Со крвта исто така бил попрскуван и кадилниот олтар што стоел пред завесата.

“Арон нека ги стави своите раце на главата на живиот јарец и нека ги исповеда над него сите беззаконија на Израелците, сите нивни престапи и сите нивни гревови. Откако ќе ги положи така на главата на јарецот, нека го испрати во пустината преку раката на определениот човек за тоа. Така јарецот ќе ги однесе со себе сите нивни беззаконија во непроодна земја и тој нека го пушти јарецот во пустина.” (Броеви 16:21, 22). Посветениот јарец за отпуштање не се враќал повеќе во логорот на Израел, а човекот што го однел морал да го измие своето тело и својата облека пред да влезе во логорот.

Целата оваа церемонија имала за цел на Израелците да им втисне во срцето свест за светоста на нивниот Бог и Неговата одвратност кон гревот; освен тоа требала да им ги предочи фактите дека не можат да дојдат во допир со гревот, а да останат неосквернавени. Додека се вршело ова дело на исчистување, секој морал со каење да ја мачи својата душа. Сите работи морале да бидат оставени, а целиот собир на Израелците морал овој ден да го помине во свечено каење пред Бога, во молитва, пост и во длабоко испитување на срцето.

Со оваа симболична служба на народот му се предавани значајни вистини за исчистувањето. На местото на грешникот примена е неговата замена; но со крвта на жртвуваното животно гревот не можел да биде избришан. Бил предвиден само начинот како гревот да се пренесе на светињата. Со принесувањето на крвта, грешникот го признавал авторитетот на законот, јавно ја исповедал својата вина и ја изразувал својата желба за простување преку верата во идниот Откупител; но сè уште не бил ослободен од законската осуда. Дури на денот на исчистувањето, свештеничкиот поглавар, откако од народот ќе ја примел жртвата, со крвта на оваа жртва влегувал во светињата над светињите и го испрскувал поклопецот на милоста, непосредно над законот во ковчегот, за да ги задоволи неговите барања. Тогаш, во својство на посредник, ги примал гревовите на себе и ги носел од светињата. Положувајќи ги своите раце на главата на живиот јарец, ги признавал сите гревови и на тој начин симболично од себе ги пренесувал на јарецот. Потоа јарецот симболично ги носел во пустината, и така се сметало дека засекогаш се отстранети од народот.

Вака извршената служба, била “слика и сенка на небесните нешта.” А она што во службата на земната светиња е извршено “во слика”, во небесната служба се одвива во реалност. По Своето вознесување, нашиот Спасител ја почнал Својата служба како наш свештенички поглавар. Апостолот вели: “Зашто Христос не влезе во ракотворна Светиња, која е образ на вистинската, туку во самото небо, за да се јави сега пред Божјото лице за нас” (Евреите 9:24).

Свештеничката служба во текот на целата година во првото одделение на светињата - во внатрешноста зад завесата што служела како врата и што ја разделувала светињата од надворешното преддворје, претставува дело што Христос го започнал по Своето вознесување. Работата на свештеникот во секојдневната служба била на Бога да Му принесува крв од жртвите за грев, и мирисен темјан што се издигнувал со молитвите на Израел. Така Христос пред Отецот ги изнесувал заслугите на Својата крв за спасение на грешниците и Му ги принесувал, со мирисниот темјан на Својата правда, молитвите на покајните верници. Тоа била службата во првото одделение на небесната светиња.

Дотаму верата на Христовите ученици го следела Спасителот кога Тој се вознел на небото пред нивните очи. Тука била сосредочена нивната надеж која, како што тоа го кажува Павле, “за нашата душа е цврст и сигурен ленгер, и кој влегува дури зад завесата, каде што Исус за нас влезе најнапред, откако стана вечен Првосвештеник.” “И тоа не со крвта на јарци и јунци, туку преку Својата крв, и ни прибави вечен откуп” (Евреите 6:19, 20; 9, 12).

Осумнаесет векови оваа служба е вршена во првото одделение на светињата. Христовата крв, врз основа на која Тој се залагал за грешниците кои се каат, гарантирајќи им прием и простување кај Отецот, сè уште не ги отстранувала нивните гревови запишани во небесните книги. Како што во симболичната служба на крајот од годината се вршело исчистување, така треба и во небесната светиња, пред да биде довршено Христовото дело за откупување на човекот, да се изврши делото за исчистување, да се отстрани гревот од светињата. Тоа е онаа служба која почнала по истекот на 2300 денови. Во тоа време, како што најавил и пророкот Даниел, влегол нашиот Свештенички Поглавар во светињата над светињите да го изврши последниот дел на Својата света служба - исчистување на светињата.

Како што во старо време, гревовите на народот кои со вера биле пренесувани прво на жртвата, а потоа со нејзината крв, симболично, во земната светиња, така и во Новиот завет гревовите на оние што се каат со вера се пренесуваат на Христа и преку Него на небесната светиња. И како што чистењето на земната светиња симболично е вршено со отстранување на гревовите со кои таа била извалкана, така мора да биде извршено и вистинско исчистување на небесната светиња со отстранување или со бришење на гревовите, кои се запишани таму. Но пред да може да се изврши тоа, мораат да се прегледаат книгите за да се утврди кој со покајание на гревовите и со вера во Христа, се здобил со право да се користи со благодатта на Неговото помирување. Затоа со чистењето на светињата е опфатено и делото на истражување - делото на истражниот суд. Ова дело мора да биде извршено пред Христос да дојде да го спаси Својот народ, зашто кога Тој ќе дојде, со Него ќе дојде и Неговата плата. “За да му даде на секого според делата негови” (Откровение 22:12).

На овој начин оние што оделе по светлината на пророчкото Слово дознале дека Христос по истекувањето на 2300 денови, односно 1844 година, - наместо да дојде на Земјата, влегол во светињата над светињите на небото за да го изврши конечното дело на очистување, како подготовка за Своето доаѓање.

Сфатиле исто така дека животното жртвувано за грев укажувало на Христа како жртва, а и тоа дека свештеничкиот поглавар го претставувал Христа како посредник, додека отпуштениот јарец го прикажувал сатаната, причинителот на гревот, врз кого на крајот ќе бидат ставени гревовите на искрените покајници. Кога свештеничкиот поглавар, со посредство на крвта од жртвуваното животно ги отстранувал гревовите од светињата, ги положувал на главата на отпуштениот јарец. Кога Христос со заслуга на Сопствената крв на крајот на Својата посредничка служба конечно ќе ги отстрани гревовите на Својот народ од небесната светиња, ќе ги положи врз сатаната кој со одлуката на судот мора да ја сноси конечната казна. Јарецот за отпуштање бил одведен во пустината, за никогаш повеќе да не се врати во собирот на Израелските деца. Така и сатаната засекогаш ќе биде протеран од Божјата близина и од Неговиот народ и во конечното уништување на гревот и грешниците ќе исчезне од списокот на живите.