Големата борба помеѓу Христа и сатаната

19. Светлина и низ темнината

Божјeто дело на оваа земја во сите големи реформи или верски движења, во сите векови, покажува упадлива сличност. Начелата на Божјото постапување со луѓето секогаш се исти. Значајните движења во денешницава имаат сличности со оние од минатото, а искуствата на Заедницата во минатите времиња претставуваат скапоцени поуки за нашето време.

Ниедна вистина во Библијата не е појасно истакната од фактот дека Бог со посредство на Својот Свет Дух на посебен начин ги упатува и води Своите слуги на земјата, во големите движења за продолжување на делото на спасението. Луѓето се само орудија со кои Бог во Своето провидение се служи да ги оствари Своите цели на благодат и милост. Секој од нив имал своја задача, на секого му било доделено онолку светлина колку што одговарало на потребите на неговото време, што се покажало доволно да го оспособи за извршување на делото кое Бог му го доверил. Меѓутоа, ниеден човек, колку и да бил ценет и признаен од небото, никогаш не можел во потполност да го сфати големиот план на откупувањето, ниту совршено да ги процени божествените намери во делото дури ни за своето време. Луѓето целосно не разбираат што сè Бог има намера да постигне со она што го доверил во нивните раце; и пораката за која се повикани да ја пренесат во Негово име, тие често не ја сфаќаат во сите нејзини значења.

“Можеш ли да проникнеш во Божјите длабочини? Можеш ли да го доловиш совршенството на Сèдржителот?” (Јов 11:7). “Моите мисли не се ваши мисли, ниту вашите патишта се Мои патишта, вели Господ. Но, како што е небото повисоко од земјата, така се и Моите патишта повисоки од вашите патишта и мислите Мои - повисоки од вашите.” “Јас Сум Бог, и нема друг Бог, никој не Ми е сличен. Оној Сум, Кој од почетокот го открива свршетокот и јавува однапред за она што уште не се збиднало. Јас велам: Мојата одлука ќе се исполни, ќе извршам сè што Ми е по волја” (Исаија 55:8, 9; 46:9, 10).

Дури ни пророците што биле удостоени со особено просветлување дадено од Светиот Дух во потполност не го разбрале значењето на Откровенијата што им биле доверени. Значењето на нивните пророштва требало да се открива со векови подоцна и тоа, кога на Божјиот народ ќе му притребаат упатствата содржани во нив.

Петар, пишувајќи за спасението откриено во светлината на евангелието, нагласува: “Кое спасение го бараа и испитуваа пророците, што прорекоа за вашата благодат. Откако испитаа, во кое или какво време им јавуваше Христовиот Дух однапред, Кој беше во нив, сведочејќи за Христовите страдања и славата која иде по нив. Ним им беше откриено дека тие не за самите себе служат, туку за нас...” (1. Петрово 1:10 -12).

Меѓутоа, иако на пророците во потполност не им било дадено да го сфатат она што им било покажано во виденијата, тие сепак настојувале да го примат секој зрак на светлината што Бог преку нив сакал да го открие. Тие ревно истражувале “испитувајќи во кое или на какво време укажувал Христовиот Дух кој бил во нив.” Какви ли поуки за Божјиот народ во ерата на христијанството поради чиешто добро, овие пророштва се дадени на Неговите слуги. “Ним им е откриено дека не си служеле сами на себе, туку за нас”. Погледнете ги овие Божји свети луѓе како ги “бараа и испитуваа” откровенијата што им беа дадени за генерациите кои тогаш уште не биле ни родени. Споредете ја нивната света ревност со безгрижната незаинтересираност со која таканаречените Божји “миленици” во подоцнежните векови постапувале кон овој небесен дар. Каков ли укор за оние кои во потрага за што полесен живот на овој свет рамнодушно се задоволуваат со изјавите дека пророштвата не можат да се разберат!

Иако умот на смртникот не е во состојба да проникне во тајните на Семожниот и потполно да ги сфати Неговите намери, сепак најчесто поради разни заблуди и негрижа од своја страна, луѓето толку нејасно ги сфаќаат небесните пораки. Не е ретка појавата поимите на народот, па дури и на Божјите слуги, толку да бидат замаглени со човечките сфаќања, традиции и лажни учења, и поради тоа, само малкумина се во состојба да ја сфатат величината и длабочината на она што Тој им Го открива во Своето Слово. Така било и со Христовите ученици, дури и во времето на Неговото лично престојување меѓу нив. Нивните сфаќања биле проникнати со популарните претстави за Месијата како световен владетел, кој Израел ќе го издигне на престолот на сеопштото светско царство, и затоа оние Негови зборови со кои го најавил Неговото страдање и смрт, тие воопшто не можеле да ги разберат.

Самиот Христос ги испратил да ја објавуваат пораката: “Времето се исполни и царството Божјо наближи, покајте се и верувајте во евангелието” (Марко 1:15). Оваа порака се темели на пророштвото забележано во деветото поглавје на книгата на Даниел: До “Помазаникот Кнез”, според зборовите на ангелот требало да поминат шеесет и девет пророчки “недели”, а учениците со големи надежи и воодушевување го очекувале воспоставувањето на царството на Месијата во Ерусалим кое би завладеало над целиот свет.

Тие воодушевено ја ширеле веста која Христос им ја доверил, иако нејзината смисла и самите погрешно ја сфатиле. Додека својата вест ја темелеле на споменатото пророштво од книгата на Даниел 9:25, тие не разбрале дека веќе според следниот стих на истото поглавје, “Помазаникот” - Месијата - мора да биде погубен. Уште од својата најрана младост нивното срце било задоено со копнеж за слава на земното царство, и затоа не биле во состојба правилно да ги сфатат ниту цитатите на даденото пророштво, ниту Христовите зборови.

Тие одамна ја извршувале својата должност упатувајќи му го на еврејскиот народ повикот на милоста, а тогаш, токму во часот кога очекувале својот Господ да Го видат крунисан на Давидовиот престол, морале да Го гледаат фатен како злосторник, камшикуван, навредуван, осуден и на Голгота распнат на крст. Со каков очај и со какви душевни болки сето тоа ги кинело срцата на овие ученици, додека нивниот љубен Господ лежел во гробот!

Христос дошол точно во одреденото време и токму на начинот опишан во пророштвото. Сведоштвата на Светите списи се исполниле во секоја подробност на неговото месијанство. Тој ја објавил пораката и “Неговото слово беше силно” (Лука 4:32). Срцата на Неговите слушатели биле осведочени дека Неговата мисија е од небото. Божјото Слово и Светиот Дух го потврдиле божественото пратеништво на Божјиот Син.

Учениците сè уште со незапирлива љубов биле врзани за својот сакан Учител, но сепак неизвесноста и сомнежот како мртовечки покрив го покривала видикот на душите. Во својот душевен страв, тие не можеле да се сетат на Христовите зборови со кои Тој самиот ги претскажал Своите страдања и смртта. Исус од Назарет да бил вистинскиот Месија, зар тие на таков начин би биле оставени во болка и разочарување? Тоа било прашањето што ги мачело душите на учениците додека Спасителот лежел во гробот, во тие за нив безнадежни часови, онаа сабота, помеѓу Неговата смрт и Неговото воскресение.

Иако ноќта на тагата толку страшно се стемнила околу овие Христови следбеници, тие сепак не биле оставени. “Макар што сум сега во мрак”, рекол Пророкот, “Господ е мојата светлина... Тој ќе ме изведе на светлина и јас ќе ја видам Неговата правда” (Михеј 7:8, 9). “Но и темнината нема да биде темнина за Тебе, и ноќта за Тебе е светла како ден и темнината како светлина” (Псалм 139:12). Бог рекол: “На праведните во темнина, им изгрева светлина од Добриот, Милостивиот и Праведниот” (Псалм 112:4). “Ќе ги водам слепците по патот, што тие не го знаат, ќе ги упатам по патеките. Пред нив ќе ја обрнам темнината во светлина, а нерамната почва во рамна. Тоа ќе го направам и нема да ги оставам” (Исаија 42:16).

Веста што ја разгласиле учениците во Господовото име во секој поглед била точна, а настаните на кои укажувала таа, токму тогаш се одигрувале. “Се исполни времето и се приближи царството Божјо”, гласела нивната вест. Кога истекло “времето” - оние шеесет и девет недели што се спомeнати во деветото поглавје на Даниеловата книга: времето што се протегало сè до Месијата, “Помазаникот” - Христос, откако Јован го крстил во Јордан, примил помазание од Светиот Дух. А “Божјото царство” што го објавувале дека се приближува е воспоставено со Христовата смрт. Ова царство не било некоја светска империја, како што тие биле научени да веруваат. Тоа исто така не било онаа непоминливо идно царство што ќе биде воспоставено кога “царството и власта и величеството под целото небо ќе му биде дадена на светиот народ на Севишниот”, за кое пророкот кажува дека “Неговото Царство е вечно Царство, и сите власти ќе Му служат и ќе Му се покоруваат Нему” (Даниел 7:27). Во библиската терминологија употребуваниот израз “Божјо царство” го означува царството на милоста и славата. Царството на милоста, Павле го истакнува во своето послание до Евреите. Укажувајќи на Христа како на сочувствителен посредник “Кој може да сочувствува со нашите слабости”, апостолот продолжува: “И така слободно да пристапиме кон престолот на благодатта, за да примиме милост и да најдеме благодат во време на потреба” (Евреите 4,16). Престолот на благодатта или милоста го претставува царството на милоста; зашто самото постоење на престолот укажува на постоењето на одредено царство. И самиот Христос за да Го прикаже делото на божествената милост во човечкото срце, во многуте параболи го употребувал изразот “царство небесно”.

Исто така и престолот на славата го претставува царството на славата; и на тоа царство се однесуваат следните зборови на Спасителот: “А кога ќе дојде Синот Човечки во Својата слава и сите свети ангели со Него, тогаш ќе седне на престолот на славата Своја, и ќе се соберат пред Него сите народи” (Матеј 25:31, 32). Оваа царство сè уште е во иднина и нема да биде воспоставено се до второто Христово доаѓање.

Царството на милоста е засновано веднаш по човековото паѓање, кога бил прифатен планот на откупувањето за грешниот човечки род. Тоа тогаш постоело само во Божјата намера, загарантирано во Неговото ветување, а луѓето во тоа ветување со вера можеле да станат Негови поданици. Меѓутоа, тоа навистина е воспоставено дури по Христовата смрт, зашто Спасителот дури и по прифаќањето на Својата земна мисија, уморен од тврдоглавоста и неблагодарноста на луѓето, можел да се откаже од Својата жртва на Голгота. Уште во Гетсиманија чашата на маката се тресела во Неговата рака. Дури и тогаш можел да ја избрише крвавата пот од Своето чело и да допушти грешниот род да пропадне во својот грев. Кога би го сторил тоа, за паднатите луѓе повеќе не би имало откуп. Спасителот, положувајќи го Својот живот во последниот здив извикал: “Се сврши”, тогаш исполнувањето на планот за откупувањето на луѓето било дефинитивно осигурано. Ветувањето за спасението, што било дадено уште на грешниот пар во Едем, било потврдено. Царството на милоста што до тој момент постоело само во даденото Божјо ветување, сега навистина било воспоставено.

Така Христовата смрт - токму тој настан што учениците го сметале за дефинитивно уништување на својата надеж, всушност бил фактор кој засекогаш ја осигурал таа надеж. Иако им донела страшно разочарување, таа претставувала врвен доказ дека нивното верување во Христа било правилно. Токму настанот што ги исполнил со жалост и разочарување, претставувал дефинитивно остварување на она што на секое Адамово дете му ја отворило вратата на надежта и во кој е сосредочен идниот живот и вечната среќа на сите верници од сите времиња.

Дури и во ова разочарување на учениците се исполниле намерите на неизмерната Божја милост. Иако нивните срца биле привлечени со божествената милост и со силата на поуките на Оној за Кого со право е речено: “Никогаш човек не зборувал така како Овој човек”, сепак чистото злато на нивната љубов спрема Христа било помешано со безвредните примеси на световната горделивост и на себичното честољубие. Дури и во Пасхалната соба, во оној толку сериозен момент кога нивниот Учител бил во сенката на Гетсиманија “настана препирка меѓу нив, за тоа кој е од нив поголем” (Лука 22:24). Пред нивните очи постојано им бил само престолот, круната и славата, додека непосредно им претстоеле срамот и агонијата на Гетсиманија, судницата и крстот на Голготата. Горделивоста на нивното срце и жедта за светска слава било она што ги навело толку упорно да се држат за лажните учења на своето време и да не ги земаат во предвид зборовите на Спасителот, кои ја откривале вистинската природа на Неговото царство и кои укажувале на Неговата претстојна агонија и смрт. И како резултат на нивните заблуди врз нив дошло тешко, но неопходно искушение, кое било допуштено поради нивно поправање. Иако учениците погрешно го сфатиле значењето на пораката што ја објавувале и иако она што тие го очекувале не можело да се оствари, сепак, бидејќи го ширеле од Бога даденото предупредување, Тој ја наградил нивната вера и ја признал нивната послушност. И ним им била доверена задачата славното евангелие за воскреснатиот Спасител да го објават на сите народи. За да се подготват за ова дело, било допуштено да поминат низ толку горчливо искуство.

По Своето воскресение, Христос се појавил пред Своите ученици на патот за Емаус “и почнувајќи од Мојсеја и од сите пророци, им зборуваше што е кажано за Него во целото Писмо.” (Лука 24:27). Срцата на учениците биле возбудени. Верата во нив повторно се разгорела. Тие биле препородени “за жива надеж” дури и пред да Го препознаат како свој воскреснат Господ. Неговата цел била да го просветли нивниот разум и да ја утврди нивната вера во “најсигурното пророчко Слово.” Сакал, вистината да фати цврст корен во нивните срца, не само затоа што била потпрена со Неговото лично сведоштво, туку и поради неоспорните докази што се наоѓаат во симболите и сенките на обредниот закон, како и во пророштвата на Стариот завет. Верувањето на Христовите следбеници требало да има разумна основа, не само поради нив самите, туку и да можат на светот да му ја пренесат вистинската претстава за Христа. Како прв чекор во пренесувањето на ова знаење, Исус почнал “од Мојсеја и од сите пророци” и на тоа ги упатил Своите ученици. Такво било Сведоштвото на Воскреснатиот Спасител за вредноста и важноста на Старозаветните списи.

Какви ли промени настанале во срцата на учениците кога уште еднаш го виделе милото лице на својот Учител! (Лука 24:32). Тие повторно го нашле во една поцелосна и посовршена смисла и повеќе од порано го препознале Оној за кого е “пишувано во Мојсеевиот Закон и кај Пророците” (Лука 24:44). Неизвесноста, стравот и очајот отстапиле место на целосната сигурност и вера во која немало повеќе мрачни облаци. И затоа не е никакво чудо што по Неговото воскресение биле “постојано во црквата, фалејќи Го и благословувајќи Го Бога.” Знаејќи само за срамната смрт на Спасителот, луѓето со кои тие се среќавале, очекувале во нивниот поглед да видат израз на жалост, збунетост и пораз, но наместо тоа тие виделе само радост и чувство на победа. Каква подготовка добиле овие ученици за делото што било пред нив! Поминале низ најтешко искушение што можеле да го доживеат, и виделе како Божјото Слово победоносно се исполнило токму тогаш кога според човечкото мислење сè било загубено. Што би можело после тоа да ја поколеба нивната вера или да го изгаси пламенот на нивната љубов? Во своите најтешки часови имале “силна утеха”, надеж која за нив претставувала “цврста и сигурна котва на душата” (Евреите 6:18, 19). Со мудроста и силата Божја тие биле осведочени дека “ни смртта, ни животот, ни ангелите, ни властите, ни силите, ни сегашноста, ни иднината, ни височината, ни длабочината, ниту, пак, некое друго создание ќе може да нè оддели од Божјата љубов во Христа Исуса, нашиот Господ.” “Но во сето ова победуваме преку Оној, Кој нè возљуби” (Римјаните 8:38, 39, 37). “Но Словото Господово останува засекогаш” (1. Петрово1:25). Кој е, што ќе суди? Христос ли Исус, Кој умре, па уште и воскресна, Кој е од десната страна на Бога и Кој се застапува за нас” (Римјаните 8:34).

Господ рекол: “Мојот народ нема да се посрами довека” (Јоил 2:26). “Навечер настанува плач, а изутрина голема радост” (Псалм 30:5). И сега кога учениците Го сретнале Спасителот на денот на Неговото воскресение и кога “гореле срцата во нив” слушајќи ги Неговите зборови; кога ја гледале Неговата глава, рацете и нозете, кои биле ранети за нив; кога Исус пред Своето вознесение на небото ги довел до над самата Витанија и подигајќи ги Своите раце ги благословил и им наредил: “Одете по целиот свет и проповедајте го Евангелието на секое создание”, и потоа додал: “И еве, Јас Сум со вас во сите дни до свршетокот на светот (Марко 16:15; Матеј 28:20); кога на денот на Педесетницата ветениот Утешител слегол и од височините им била подарена сила; кога душите на верниците ги проникнала свеста за присуството на нивниот воскреснат и на небото вознесен Господ, зар тогаш можело, макар и нивниот пат слично на Неговиот да водел низ жртви и маченичка смрт, службата на евангелието на Неговата благодат и “венецот на правдата” што требало да ги примат при Неговото доаѓање да ја заменат со славата на еден земен престол, што ја претставувал нивната надеж сè до Христовата смрт? Оној “Кој може да стори неограничено повеќе од она што го бараме и мислиме”, им дал со заедницата на Неговите маки и заедница на Неговите радости “за да можат многу синови да доведат во славата” како и неискажлива радост, “извонредно голема и вечна слава” според која кажува Павле: “нашата сегашна лесна грижа” и “страдањето на сегашното време”, не се достојни ниту да се споредат.

Искуството на учениците кои “евангелието за царството” го проповедале за време на првото Христово доаѓање, се повторило во искуството на оние што ја проповедале веста за Неговото второ доаѓање. Како што учениците поминувајќи проповедале: “Се исполни времето и се приближи царството Божјо”, така Милер и неговите соработници објавувале дека најдолгиот и последниот пророчки период што се спомeнува во Библијата е при крај и дека непосредно претстои суд и почеток на вечното Божјо царство. Проповедањето на учениците во врска со времето се темелело на седумдесетте пророчки седмици споменати во деветото поглавје на Даниеловата книга. Во пораката што ја објавувале Милер и неговите соработници е најавуван крајот на 2300 пророчки денови спомeнати исто така во Даниеловата книга 8:14, од кои седумдесетте седмици сочинувале еден дел. Ширењето на едната и на другата најава се темелело на исполнувањето на овие два различни дела на истиот голем пророчки период.

Слично на првите ученици, Милер и неговите соработници и самите во потполност не го сфатиле значењето на пораката што ја ширеле. Заблудите што долго време биле потхранувани во црквата, ги спречувале да дојдат до исправното толкување на една важна точка во пророштвото. Затоа, иако ја проповедале пораката која по Божјиот налог требало да му ја пренесат на светот, сепак морале да доживеат разочарување поради погрешното сфаќање на нејзината смисла.

Во разјаснувањето на пророштвото од Даниеловата книга 8:14; “Уште две илјади и триста денови... тогаш светињата ќе се исчисти”, Милер, како што веќе беше споменато, го прифатил тогаш распространетото мислење дека Земјата е светиња и веруваше дека чистењето на светињата значи чистење на Земјата со оган за време на Христовото доаѓање. Затоа кога пронашол дека крајот на 2300 денови е точно проречен, заклучил дека на тој начин е откриено времето на второто Христово доаѓање. Неговата заблуда потекнува оттаму што го прифатил општо - распространетото мислење за тоа што е светиња.

Во симболичниот систем на старозаветното богослужение кое било само претслика на Христовата жртва и на Неговата свештеничка служба, исчистувањето на светињата бил последениот чин што свештеничкиот поглавар го вршел според годишниот ред на своите службени обреди. Тоа било завршно дело на помирување - отстранување или однесување на гревот од Израел. Тоа симболично претставувало завршен чин во службата на нашиот Првосвештеник на небото - отстранување или бришење на гревовите на Неговиот народ што се забележани во небесните книги. Оваа служба го претставува делото на истражниот суд кој треба непосредно да му претходи на Христовото доаѓање на небесните облаци со голема сила и слава; зашто кога Тој ќе дојде, случајот на секој поединец веќе ќе биде решен. Христос кажува: “И еве, ќе дојдам скоро, и платата Моја е со Мене, за да му дадам на секого според неговите дела“ (Откровение 22:12). Овој суд кој непосредно му претходи на второто Христово доаѓање е најавен во пораката на првиот ангел: “Бојте се од Бога и подајте Му слава, зашто настапи часот на Неговиот суд.”

Оние што го објавувале ова предупредување ја дале вистинската порака во вистинското време. Меѓутоа, како што првите ученици на темелот на пророштвото забележано во деветтото поглавје на Даниеловата книга ја ширеле најавата: “Се исполни времето и се приближи царството Божјо”, а не забележале дека во истиот контекст на Светото писмо е проречена и смртта на Месијата, така и Милер и неговите соработници ја проповедале пораката заснована на текстовите од Даниеловата книга 8:14. и Откровението 14:7, а не увиделе дека во четиринаесеттото поглавје на Откровението се наоѓат и други пораки кои исто така треба да бидат објавени пред Господовото доаѓање. Како што учениците се измамиле во поглед на царството што требало да се воспостави по истекот на седумдесетте пророчки седмици, исто така се измамиле и адвентистите во поглед на настанот што требал да настапи на крајот на тие 2300 пророчки денови. И во двата случаи прифаќањето или подобро кажано верувањето во општо прифатените заблуди ја заслепиле смислата за вистината. Во самото објавување на споменатите пораки кои според Божјата намера требало да се објават, и едната и другата ја исполниле Неговата волја, иако поради погрешното сфаќање на истите и едните и другите доживеале разочарување.

Бог сепак ја остварил Својата благотворна намера, дозволувајќи предупредувањето за судот да се објави токму онака како што тоа и гласело. Големиот ден се приближил и народот по Божјото Провидение бил ставен на проба во поглед на одреденото време, за да се открие што му било во срцето на секој од нив. Целта на објавувањето на оваа порака била црквата да се испита и очисти. Нејзините припадници морале да бидат наведени самите да увидат дали нивните чувства се врзани за овој свет или за Христа и небото. Тврделе дека Го љубат Господа, а сега требало таа своја љубов и да ја докажат. Дали биле подготвени да се откажат од своите овоземни надежи и честољубивите планови, и со радост да го поздрават доаѓањето на својот Господ. Објавувањето на оваа порака требаше да им овозможи да ја запознаат својата вистинска духовна состојба; таа им била испратена во милост, да ги разбуди да го бараат Господа со покајание и понизност.

Така и разочарувањето, иако последица на нивното погрешно сфаќање на пораката што ја објавувале, сепак било свртено на добро. Тоа требало да ја провери верноста на срцата на оние кои тврделе дека го прифаќаат предупредувањето. Дали соочени со таквото разочарување, брзоплето ќе го напуштат своето искуство и ќе ја отфрлат својата доверба во Божјото Слово? Или со молитва и понизност ќе настојуваат да откријат во што згрешиле и да го сфатат значењето на пророштвото? Колкумина од нив биле потикнати само од страв и од замав на моменталната возбуда? Колкумина меѓу нив биле млаки и неверни? Имало огромно мнозинство што тврдело дека би сакале да дојде Христос. Дали тие ќе се откажат од својата вера кога светот ќе почне да им се потсмева и кога ќе бидат изложени на искушение поради одложувањето на Христовото доаѓање и разочарувањето? Дали тие ќе ги отфрлат вистините што се поткрепени со најјасните сведоштва на Неговото Слово, само затоа што не можеле веднаш да ја сфатат Божјата постапка кон нив?

Ова искушение требало да ја открие силата на оние кои навистина биле верни и послушни во сè она што го сметале за учење на Божјото Слово и на Неговиот Дух. Ова искуство повеќе од кое и да е друго, требало да ги научи колку е опасно, наместо Библијата, која самата е свој најдобар толкувач, да се прифатат теории и толкувања на луѓе. На искрените деца на верата, оваа забуна и тага што произлегле од нивните заблуди, требало да им послужи за нивно поправање. Тоа требало да ги наведе на посовесно проучување на пророчкото слово. Требало навистина погрижливо да ги испитуваат темелите на својата вера и да отфрлат сè што нема цврста основа во библиската вистина, без оглед колку да е тоа раширено во христијанскиот свет.

Она што сфаќањето на овие верници во часот на искушението, како некогаш кај првите ученици, им изгледало темно и нејасно подоцна требало да биде разјаснето. Кога го виделе “крајот од Господа”, им било јасно дека и покрај искушенијата што произлегле од нивните заблуди, Неговите намери на љубов спрема нив постојано се исполнувале. Од своето лично благословено искуство, сепак научиле дека Господ е “многумилостив и сочувствителен.” (Јаков 5:11), и дека сите Негови патишта се “милост и вистина за оние, кои го држат Неговиот Завет и откровението Негово.” (Псалм 25:10).